با دوربین‌های سرعت‌سنج آشنا شوید

دوربین‌های سرعت‌سنج که اداره راهنمایی و رانندگی هر کشوری در سطح شهر‌ها و جاده‌ها قرار می‌دهد، هدفی جز کاهش میزان تصادفات ندارند. همانطور که می‌دانید، بسیاری از تصادف‌های منجر به خسارات سنگین مالی و بعضا جانی، در اثر رانندگی با سرعت غیر مجاز رخ می‌دهد. به همین دلیل قرار گیری اینگونه دوربین‌ها در کاهش اینگونه تصادف‌ها تاثیر بسیار مثبتی می‌گذارند. قبلا در رابطه با دوربین‌های کنترل نامحسوس نوشته بودیم و در این مطلب قصد داریم با دوربین‌های سرعت‌سنج بیشتر آشنا شویم.

تاریخچه

ایده دوربین‌هایی که قادر به درک سرعت باشند به سال ۱۹۰۵ باز می‌گردد. در این سال، پتنتی تحت عنوان «ثبت زمان برای به دام انداختن وسایل نقلیه» ثبت شد. در توضیحات این پتنت نوشته شده که در دو نقطه شروع و پایان تصویری از خودرو گرفته و زمان بین این دو نقطه محاسبه شود. بدین صورت میانگین سرعت نیز مشخص شده و در صورت نیاز راننده خاطی جریمه می‌شود.

در سال ۱۹۵۸ راننده معروف رالی، Maurice Gatsonides در هلند شرکتی را با نام Gatsometer BV تاسیس و محصولی به همان اسم عرضه کرد. Gatsometer در واقع تولید شده بود که میانگین سرعت را در پیست‌های رالی درک کند و بعد از چند سال این محصول به کمک پلیس آمد و در بزرگ‌راه‌ها نیز قرار گرفته شد.

در اواخر دهه ۹۰ میلادی دوربین‌های دیجیتالی تولید شدند و تصاویر گرفته شده و محل دقیق آنها را به وسیله اتصال شبکه به اداره مرکزی مخابره می‌کردند.

نحوه عملکرد

به طور کلی این دوربین‌ها از تکنولوژی رادار برای محاسبه میزان سرعت وسیله نقلیه در حال حرکت استفاده می‌کنند. به محض اینکه خودرو بالاتر از میزان محدودیت سرعت در جاده حرکت کند، تصاویر زیادی از آن وسیله نقلیه گرفته می‌شود. این دوربین‌ها از یک فلش قدرتمند هم استفاده می‌کنند تا فاصله خودرو، پلاک و میزان دقیق راندن وسیله نقلیه در بین خطوط را نشان دهد.

دوربین‌های سرعت سنج همیشه از نمای عقب عکاسی می‌کنند. به این دلیل که فلش عکاسی این دوربین‌ها آسیبی به چشم راننده وارد نکند. دلیل دوم هم این است که دوربین‌ها بتوانند در محل‌های مخفی مثل پشت تابلوهای راهنمایی و رانندگی قرار بگیرند.

انواع دوربین‌های سرعت‌سنج

در دنیا بالغ بر ۲۰ نوع دوربین سرعت‌سنج وجود دارد که هر کدام عملکرد و کارایی خاص خود را دارند. اما به طور کلی ۴ نوع دوربین سرعت سنج وجود دارد که آنها را شرح می‌دهیم:

دوربین‌های سرعت ثابت: این دوربین‌ها در محل‌های پر خطر، مثل تونل‌ها یا معابری که تصادفات زیادی در آنجا رخ می‌دهد، قرار می‌گیرند.

دوربین‌های سرعت‌سنج متحرک: این نوع دوربین‌ها به روی خودروهای خاصی قرار دارند و تقریبا نمی‌توان محل خاصی برای آنها مشخص کرد. هرجایی و هر زمانی می‌تواند محل قرار گیری این دوربین‌ها باشد.

دوربین‌های سرعت‌سنج چراغ قرمز: این دوربین‌ها در تقاطع‌ها و درون چراغ‌های ترافیکی قرار گرفته‌اند تا میزان خسارات و تصادفات را در این محل‌ها کاهش دهند. تصادف‌هایی که در تقاطع‌ها رخ می‌دهند اکثرا شدید بوده و قربانی این برخوردها اغلب مسافران پیاده هستند.

دوربین‌های سرعت‌سنج نقطه به نقطه: محاسبه میانگین سرعت در بزرگراه‌ها و جاده‌های بین شهری به عهده این دوربین‌ها است. دوربین‌های نقطه به نقطه معمولا برای خودروهای سنگین استفاده می‌شوند ولی هر خودرویی که فاصله ۲ دوربین را با زمان کمتر از حد تعیین شده طی کند، از چشمان این دوربین‌ها دور نمی‌ماند.

اشتراک گذاری: