تاریخچه‌ی کف خیابان: آسفالت از کجا آمده است؟

وجود آسفالت این قدر برای ما بدیهی شده و این قدر هر روز جلو چشمان ما و زیر پای‌مان قرار دارد که فراموش می‌کنیم برای خودش سرگذشتی داشته است. داستان آسفالت را باید از هزاران سال پیش و از دل طبیعت شروع کنیم، از زمانی که اولین دریاچه‌های آسفالتی و آسفالت‌های صخره‌ای شکل گرفتند. آسفالت ماده‌ای سیاه و چسبناک به‌صورت مایع یا نیمه‌جامد است که از نفت خام به دست می‌آید و گاهی به آن قیر طبیعی نیز می‌گویند. این ماده عملا بخشی از آن آسفالتی است که سطح جاده‌ها و خیابان‌ها را می‌پوشاند.

در دوران باستان، اهالی بین‌النهرین از آسفالت برای عایق‌بندی حمام معابد و مخازن آب استفاده می‌کردند و فنیقی‌ها برای آب‌بندی درزهای بدنه‌ی کشتی‌های تجاری خود، آسفالت به کار می‌بردند. مصری‌ها هم در زمان فراعنه از این ماده استفاده می‌کردند تا مانع فرسایش صخره‌های کناره‌ی ساحل رود نیل شوند.

۶۲۵ پیش از میلاد

نخستین استفاده از آسفالت به‌عنوان ماده‌ای برای ساخت جاده‌ها در این زمان ثبت شده است. یونانیان باستان هم با این ماده آشنا بوده‌اند. کلمه‌ی آسفالت برآمده از واژه‌ی یونانی «آسفالتوس» (Asphaltos) به‌معنی ایمن یا مطمئن است. رومیان از آسفالت برای عایق کردن حمام‌ها و مجاری و مخازن آب استفاده می‌کردند.

۱۵۹۵

اروپایی‌هایی که به کاوش دنیای جدید یعنی آمریکا مشغول بودند، توانستند در این سرزمین‌های تازه، ته‌نشین‌های طبیعی آسفالت کشف کنند. سر والتر رالی (Sir Walter Raleigh) جلگه یا دریاچه‌ای از آسفالت را توصیف می‌کند که در جزیره‌ی ترینیداد در نزدیکی ونزوئلا قرار داشته است. او از این آسفالت برای ترمیم عایق‌بندی کشتی‌های خود بهره می‌گرفت.

اوایل قرن نوزدهم

در این زمان، توماس تلفورد (Thomas Telford) توانست با بهبود شیوه‌ی جاده‌سازی به‌کمک سنگ‌های خردشده، بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر جاده در اسکاتلند بسازد. در همان سال‌ها جان لاودن مک‌ادم (John Loudon McAdam) هم از سنگ خردشده استفاده کرد تا برای ساخت شاهراهی در اسکاتلند، سطحی سخت پدید آورد. کمی بعد، جاده‌سازان برای کاهش گردوخاک و دوام بیش‌تر، از قیر داغ برای کنار هم نگه داشتن خرده سنگ‌ها استفاده کردند و به این ترتیب، معابر «آسفالته» شکل گرفتند.

۱۸۷۰

ادموند جی دسمت (Edmund J. DeSmedt)، شیمیدان بلژیکی، اولین خیابان واقعی آسفالت‌شده را در آمریکا ساخت. او هم‌چنین با استفاده از ۴۵ هزار متر مربع ورق آسفالت طبیعی از دریاچه‌ی ترینیداد، خیابان پنسیلوانیا در شهر واشنگتن را آسفالت کرد. شرکت کامر (Cummer) اولین محل تولید ترکیبات داغ برای آسفالت را راه‌اندازی کرد و اولین حق امتیاز انحصاری آسفالت در سال ۱۸۷۱ و در نیویورک ثبت شد.

۱۹۰۰

فردریک جی وارن (Frederick J. Warren) امتیاز انحصاری بیتولیتیک را به نام خود ثبت کرد که ترکیبی از قیر طبیعی و سنگ‌دانه بود. برادران وارن در سال ۱۹۰۱ اولین آسفالت‌سازی مدرن را در ماساچوست دایر کردند.

۱۹۰۷

تولید آسفالت از نفت تصفیه‌شده رواج بیش‌تری از آسفالت طبیعی پیدا کرد. با افزایش محبوبیت اتوموبیل‌ها و نیاز به جاده‌هایی بهتر و بیش‌تر، نوآوری‌های تازه‌ای در تولید آسفالت و فرآیند آسفالت کردن خیابان‌ها پدید آمد. در همین زمان شیوه‌های مکانیزه‌ی آسفالت کردن معابر به کار گرفته شد.

۱۹۴۲

در طول جنگ جهانی دوم فناوری آسفالت پیش‌رفت عظیمی داشت، زیرا به سطوح و گذرگاه‌هایی نیاز بود که بتوانند از پس وزن زیاد وسایل و تجهیزات سنگین نظامی برآیند.

۱۹۵۵

انجمن ملی آسفالت با نام National Bituminous Concrete Association در آمریکا تاسیس شد که بعدها به National Asphalt Pavement Association یا NAPA تغییر نام داد. یکی از اولین فعالیت‌های این انجمن برنامه‌ی بهبود کیفیت آسفالت بود که با حمایت این انجمن و در دانشگاه‌ها و آزمایشگاه‌های خصوصی پی‌گیری می‌شد.

دهه‌ی ۱۹۷۰

بحران انرژی باعث شد که اهمیت حفظ منابع طبیعی دوچندان شود. از آن زمان به بعد، بخش زیادی از آسفالت تازه را آسفالت‌های بازیافتی تشکیل می‌دهد. در حال حاضر در کشوری مثل آمریکا، بیش‌ترین ماده‌ی بازیافتی آسفالت معابر است که در هر سال بیش از ۷۰ میلیون تن از آن دوباره وارد چرخه‌ی مصرف می‌شود.

۲۰۰۲

با توجه به اقداماتی که برای بهبود آسفالت و بازیافت آن صورت گرفت، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده‌ی آمریکا اعلام کرد که کارخانجات آسفالت‌سازی از فهرست منابع عمده‌ی آلاینده‌های خطرناک هوا خارج شده‌اند.

اشتراک گذاری: